Fizjologia patologiczna

Fizjologia patologiczna to temat, który wzbudził zainteresowanie i debatę w ostatnich latach. Temat ten, znany ze swojego znaczenia w różnych aspektach społeczeństwa, przyciągnął uwagę ekspertów i osób zainteresowanych zrozumieniem jego wpływu. W miarę zagłębiania się w Fizjologia patologiczna pojawiają się nowe perspektywy i pytania, które zachęcają do odkrywania jego wielu aspektów. Ten artykuł ma na celu przedstawienie kompleksowego spojrzenia na Fizjologia patologiczna, odnosząc się do wszystkiego, od jego początków po obecne implikacje. Poprzez szczegółową analizę i wzbogacające refleksje ma na celu zapewnienie czytelnikowi szerszego i wzbogacającego spojrzenia na Fizjologia patologiczna.

Schemat głównych znanych i badanych funkcji białka MT5-MMP w patofizjologicznym układzie nerwowym.

Fizjologia patologiczna, patofizjologia – dział fizjologii i jednocześnie patologii (niektóre źródła podają, że jest to tylko dział patologii), zajmujący się badaniem zmian i zaburzeń w pracy komórek, narządów i układów (pokarmowego, nerwowego, limfatycznego itd.) organizmu będących wynikiem choroby.

Rys historyczny

Na przestrzeni wieków istotę choroby ujmowały liczne hipotezy wychodzące z przeciwstawnych założeń: idealistycznych lub realistycznych, spirytualistycznych lub materiaistycznych, czynnościowych lub morfologicznych, starając się określić to zjawisko i sprowadzić je do zaburzeń najbardziej podstawowych procesów życiowych.

Pierwszą pełną teorię choroby - humoralną - stworzył największy lekarz starożytności Hipokrates z Kos (około 460 - 377 r. p.n.e.). Za podstawowe substancje organizmu uznał on cztery soki: śluz, krew, żółć i tzw. czarną żółć (wytwarzaną jego zdaniem - w śledzionie). Prawidłowy stosunek tych płynów miał decydować o prawidłowych czynnościach organizmu, natomiast przewaga któregoś z nich miała wywoływać chorobę. Mimo iż współczesna medycyna jest daleka od przyjęcia koncepcji Hipokratesa, to o jej żywotności świadczą niektóre założenia akceptowane przez wielkich lekarzy XIX i XX wieku - Rokitansky'ego i Pawłowa - oraz duże analogie z dzisiejszą nauką o konstytucjach (temperamentach) człowieka: sangwinistycznej (łac. sangius - krew), flegmatycznej (gr. phlegma - śluz), cholerycznej (gr. chole - żółć) i melancholicznej (gr. melas chole - czarna żółć).

Przeciwstawną teorię stworzył rzymski lekarz i filozof Asklepiades Odrzucił on tłumaczenie choroby "niepomyślnym stanem soków" i przyjął, że jest ona skutkiem zmiany w atomach i przestrzeniach międzyatomowych; uznał przy tym za największe te zmiany, które zachodzą w stałych częściach organizmu. Teoria ta, zwana solidystyczną (łac. solidus - stały, twardy), była pierwszą teorią komórkową, tłumaczącą zjawiska chorobowe.

Zobacz też