Język brytyjski

Obecnie Język brytyjski to temat, który zyskał duże znaczenie w obszarze _var2. Od samego początku Język brytyjski przyciąga uwagę ekspertów i ogółu społeczeństwa, wywołując szeroką debatę na temat jego konsekwencji. W tym artykule szczegółowo zbadamy różne aspekty Język brytyjski, analizując jego wpływ na _var3 i jego znaczenie w dzisiejszym społeczeństwie. Dodatkowo przeanalizujemy możliwe rozwiązania i alternatywy, aby sprostać wyzwaniom stawianym przez Język brytyjski. Poprzez kompleksowe podejście będziemy starali się zrozumieć złożoność tego zagadnienia i jego wpływ na różne obszary.

Język brytyjski
Obszar

Brytania

Liczba mówiących

język wymarły

Klasyfikacja genetyczna
Kody języka
ISO 639-2 cel
Linguist List brit
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Język brytyjski – język używany w starożytności w Brytanii, przodek współczesnych języków z podgrupy brytańskich języków celtyckich. Używany na terenach południowej i środkowej Brytanii aż do południowej Szkocji. Możliwe, że był używany także w północnej części Szkocji, skąd w średniowieczu został wyparty przez gaelik. Do dnia dzisiejszego nie zachowały się praktycznie żadne źródła pisane tego języka. Przetrwała jedynie inskrypcja na metalowym wisiorku odkrytym w roku 1979. Kontynuację języka brytyjskiego stanowią współczesne języki walijski, bretoński i kornwalijski.

Nazwy miejsc

Język brytyjski przetrwał do dziś w nazwach niektórych miejsc i rzek. Kwestią sporną może być jednak pochodzenie części z nich z języka staroceltyckiego. Najlepszym przykładem jest nazwa rzeki Avon, która pochodzi z brytyjskiego abona „rzeka” (por. walijski afon, kornwalijski avon, irlandzki abhainn, bretoński aven).

Lista nazw pochodzących z języka brytyjskiego

Brytyjskie nazwy miejsc występują na terenie całej Anglii, najczęściej jednak w West Country, część przykładów podano poniżej:

  • Avon od abonā = „rzeka”
  • Britain od britani = „pomalowani (ludzie)”
  • Dover od dubrīs = „wody”
  • Kent od cantus = „granica”
  • Severn od sabrīna
  • Thames od tamesis
  • York od ebor-acon = „miejsce, gdzie rosną cisy” (w wolnym tłumaczeniu)

Niektóre brytyjskie nazwy są znane współcześnie, jednakże wyszły z użycia. W statucie z 682 roku dotyczącym wzgórza Creechborough, definiuje się je jako „wzgórze, które Brytowie nazywają Cructan, a my – Crychbeorh (my – czyli Anglosasi). Słowa pochodzenia brytyjskiego jak Tor, Combe, Bere, Hele i Worthy są szczególnie popularne jako elementy nazw geograficznych w Devon, często też łączone z elementami wywodzącymi się z angielszczyzny. Nazwy złożone pojawiają się czasem w całej Anglii, np. Derwent Water, czy Chetwood. Zawierają one ten sam element przetłumaczony na obydwa języki.

Przypisy

  1. Walter de Gray Birch: Cartularium saxonicum. . (ang.).
  2. West Country Languages and Dialects. . . (ang.).
  3. Gover, Mawer and Stenton: Place-Names of Devon, 1932.
  4. Terry Green: The Archaeology of some North Devon Place-Names. North Devon Archaeological Society, 2003. . .