Kolubryna

W dzisiejszym artykule zagłębimy się w temat Kolubryna, pytanie, które w ostatnim czasie wzbudziło duże zainteresowanie. Kolubryna, czy to na poziomie osobistym, społecznym czy zawodowym, ma znaczący wpływ na nasze życie. W tym artykule zbadamy różne aspekty Kolubryna, analizując jego implikacje, wyzwania i możliwe rozwiązania. Dodatkowo sprawdzimy, jak Kolubryna ewoluował na przestrzeni czasu i jakie jest jego dzisiejsze znaczenie. Dzięki podejściu holistycznemu będziemy starali się lepiej zrozumieć Kolubryna i jego wpływ na nasze codzienne życie. Dołącz do nas w tej podróży, aby dowiedzieć się więcej o Kolubryna i jego znaczeniu w naszej obecnej rzeczywistości!

Kolubryna z filmu Potop stojąca na zamku w Golubiu
Repliki kolubryn z klasztoru na Jasnej Górze stojące na Bastionie św. Rocha
Replika kolubryny z klasztoru na Jasnej Górze stojąca na Bastionie św. Rocha
Oktawa kolubryna kalibru 6 cm

Kolubryna – ogólna nazwa odprzodowych dział artyleryjskich używanych w XVI i XVII wieku.

Nazwa kolubryna pochodzi od łacińskiego słowa colubra – żmija, wężyca; we Francji, gdzie przede wszystkim były używane, nazywane były coulevrine, W Niemczech szlangi. Tego typu działa nazywano także kulewryna, wężownice lub serpentyny.

Działa tego typu charakteryzowały się grubościenną lufą o długości 27–40 kalibrów, wykonaną ze spiżu lub żeliwa. Wagomiar kolubryn wahał się od 1 do 40 funtów, co odpowiadało kalibrom 55–210 mm.

Kolubryny o dłuższych lufach nazywano pospolitymi lub ekstraordynaryjnymi, o krótszych – bastardami lub bękartami.

Podział w zależności od kalibru

  • kolubryny podwójne (kaliber ok. 180 mm, czasami więcej)
  • kolubryny pojedyncze (ok. 150 mm)
  • notszlangi (tzw. kolubryny 3/4) (ok. 135 mm)
  • półkolubryny (ok. 115 mm)
  • ćwierćkolubryny (w Polsce zwane falkonami lub sokołami) (ok. 95 mm)
  • oktawy kolubryny (w Polsce znane jako półfalkony lub sokoliki) (do 70 mm)

Masa lufy kolubryny wynosiła od 750 kg (oktawa kolubryna) do 6000 kg (kolubryna podwójna). Ze względu na dużą donośność i skuteczność pocisku, kolubryny o większym wagomiarze stosowano do niszczenia fortyfikacji, o mniejszym – do rażenia siły żywej przeciwnika na dużych odległościach.

Przypisy

Bibliografia

  • Michał Gradowski, Zdzisław Żygulski: Słownik uzbrojenia historycznego. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994. ISBN 83-01-12390-7.
  • Mała encyklopedia wojskowa. T. 2, K-Q. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1970.
  • Pope Dudley: Le macchine infernali. Mediolan: Arnoldo Mondadori, 1965.
  • Francesco Omodei: De’ razzi: Osservazioni storiche. Turyn: Stamperia Reale, 1835.
  • Carlo Montù: Storia dell’artiglieria italiana. Parte I: dall’origini al 1815. Rzym: Rivista Artiglieria e Genio, 1933.

Zobacz też