Polifonia

Obecnie Polifonia stał się istotnym tematem w różnych obszarach społeczeństwa. Jego wpływ był odczuwalny w polityce, gospodarce, kulturze i codziennym życiu ludzi. Od momentu pojawienia się Polifonia wzbudził duże zainteresowanie i wywołał debaty i dyskusje na temat jego zakresu i konsekwencji. W tym artykule podjęto próbę zbadania wielu aspektów Polifonia, analizując jego wpływ w różnych kontekstach i oferując kompleksowy obraz jego znaczenia w obecnym krajobrazie. Poprzez podejście multidyscyplinarne staramy się zająć Polifonia z różnych perspektyw, przyczyniając się w ten sposób do szerszego i wzbogacającego zrozumienia tego zjawiska.

Polifonia (stgr. πολυφωνία, wiele dźwięków) – faktura muzyczna charakteryzująca się jednoczesnym prowadzeniem co najmniej dwóch niezależnych od siebie głosów. Rozwijanie samodzielnych linii melodycznych prowadzi do współbrzmień, stąd tego typu wielogłosowość nazywana jest linearną lub kontrapunktyczną.

Z punktu widzenia pokrewieństwa między głosami wyróżnić można dwa rodzaje polifonii: imitacyjną i kontrastową. Technika imitacyjna jest starsza, powstała w średniowieczu, jej formą jest kanon. W okresie renesansu rozwinęła się polifonia fugowana, oparta na kontrapunkcie podwójnym (i wielokrotnym). Strukturą muzyczną opartą na tej technice jest fuga.

Drugą podstawą dokonywania systematyki jest stosunek linii melodycznych względem siebie. Jednej linii melodycznej może być przeciwstawiona jedna, dwie lub trzy frazy melodyczne.

Przypisy

Bibliografia

  • Kazimierz Sikorski: Kontrapunk. T. 1: Gatunki. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1953.
  • Grove's Dictionary of Music and Musicians. red. George Grove, J.A. Fuller Maitland. T. 3: M–P. London: MacMillan & Co., Limited, 1907. OCLC 250953930.