Mychajło Podolak

W tym artykule zagłębimy się w ekscytujący świat Mychajło Podolak. Na przestrzeni dziejów Mychajło Podolak budził wielkie zainteresowanie ludzkością, czy to ze względu na jego wpływ na społeczeństwo, jego znaczenie w dziedzinie nauki, czy po prostu ze względu na jego wpływ na kulturę popularną. Od swoich początków do chwili obecnej Mychajło Podolak odegrał fundamentalną rolę w życiu ludzi, stając się fascynującym przedmiotem badań zarówno dla ekspertów, jak i hobbystów. W tym tekście proponujemy zbadać różne aspekty Mychajło Podolak, analizując jego znaczenie i wpływ w różnych obszarach.

Mychajło Podolak
Михайло Михайлович Подоляк
Ilustracja
Mychajło Podolak (2021)
Pełne imię i nazwisko

Mychajło Mychajłowycz Podolak

Data i miejsce urodzenia

16 lutego 1972
Lwów

Doradca Szefa Kancelarii Prezydenta Ukrainy
Okres

od 2020

Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Wielkiego Księcia Giedymina (Litwa)

Mychajło Mychajłowycz Podolak (ukr. Михайло Михайлович Подоляк; ur. 16 lutego 1972) – ukraiński doradca Szefa Kancelarii Prezydenta Ukrainy Wołodymyra Zełenskiego od 2020 roku. W czasie rosyjskiej inwazji na Ukrainę w 2022 roku jeden z przedstawicieli Ukrainy w rosyjsko-ukraińskich negocjacjach pokojowych.

Życiorys

Mychajło Podolak spędził dzieciństwo we Lwowie i Nowowołyńsku. Od 1989 roku mieszkał na Białorusi, ukończył Miński Instytut Medyczny.

Kariera dziennikarza

W latach 90. pracował jako dziennikarz białoruskich czasopism, m.in. „FM-Bulwar” (FM-бульвар), „Czas” (Час), „Narodnaja Wola” (Народная Воля) i „Biełoruskaja Diełowaja Gazieta” (Белорусская деловая газета).

W 2002 roku Anatolij Tozik, przewodniczący Państwowego Komitetu Kontroli Białorusi, złożył pozew przeciwko Podolakowi za ujawnienie i opublikowanie poufnych informacji w białoruskiej opozycyjnej gazecie „Nasza Swoboda”. W artykule stwierdzono, że prezydent Alaksandr Łukaszenka „spowalnia rozwój rosyjsko-białoruskiej współpracy gospodarczej” i że Anatolij Tozik miał „trudne relacje” z prokuratorem generalnym Wiktorem Szejmanem. Szef Państwowego Komitetu Kontroli oskarżył Podolaka o zniesławienie i zażądał równowartości 120 tys. dolarów odszkodowania. 2 sierpnia 2002 roku sąd w Mińsku uznał pozew, ale zarządził od gazety mniejszą kwotę, niż żądał Tozik: równowartość 54 tysięcy dolarów od gazety i 2700 dolarów od Mychajła Podolaka. Wydawnictwo nie miało pieniędzy na zapłacenie kary i kontynuowanie działalności, więc przestało istnieć. Podolak powiedział wtedy, że proces był „pośpiesznym wyrokiem politycznym” i że „wynik procesu był jasny od samego początku, ponieważ generał Tozik bronił honoru i godności prezydenta Białorusi Alaksandra Łukaszenki”.

W 2004 roku pracował jako zastępca redaktora naczelnego opozycyjnej białoruskiej gazety „Wremia”. 21 czerwca tego roku został zatrzymany przez funkcjonariuszy KGB Białorusi i po otrzymaniu trzydziestu minut na spakowanie się został deportowany na Ukrainę i pozbawiony prawa do odwiedzenia Białorusi przez pięć lat. Białoruskie władze zarzuciły Podolakowi, że jego działania „są sprzeczne z interesem bezpieczeństwa państwa”, a materiały zawierają „oszczercze fabrykowanie rzeczywistej sytuacji w kraju, wzywają do destabilizacji sytuacji politycznej na Białorusi”. Sam Podolak podał jako powód deportacji swój artykuł o tym, kto mógłby zastąpić Łukaszenkę na stanowisku prezydenta Białorusi. Decyzja o wydaleniu go z kraju zapadła 16 czerwca, ale sam dziennikarz został poinformowany o tym dopiero w dniu deportacji. Faceci, którzy zdecydowali się mnie stąd wysłać, wręcz przeciwnie, zrobili dobry uczynek: wcześniej nadal przestrzegałem pewnych ograniczeń i nie nazywałem przestępcami tych, którzy formalnie nie są skazywani w sprawach karnych. Teraz niektóre osoby mogę nazwać przestępcami – komentował wtedy Podolak.

W 2005 roku Podolak był redaktorem naczelnym „Ukrajinśkiej hazety” (ukr. Української газети). W czerwcu tego roku opublikował artykuł „Ostatnia wieczerza”, który dotyczył zatrucia w 2004 roku ówczesnego kandydata na prezydenta Ukrainy Wiktora Juszczenki. Materiał był rezultatem dziennikarskiego śledztwa przedstawionego w formie artystycznej. Autor, powołując się na własne źródła, sugerował, że za zatruciem stoją osoby bliskie Juszczence: Dawyd Żwanija, zastępca szefa centrali Bloku Naszej Ukrainy, oraz Jewhen Czerwonenko, minister transportu i łączności, członek partii Juszczenki.

W 2006 roku Podolak rozpoczął współpracę z ukraińskim serwisem internetowym Obozrevatel (ukr. Обозреватель) jako freelancer. Jednocześnie został doradcą właściciela wydawnictwa, przewodniczącego Państwowego Komitetu ds. Polityki Regulacyjnej i Przedsiębiorczości Mychajła Brodskiego. W grudniu 2011 roku Podolak został redaktorem naczelnym Obozrevatela.

W czerwcu 2011 roku Podolak znalazł się wśród sześciu dziennikarzy, których po raz pierwszy zaproszono do rezydencji ówczesnego prezydenta Ukrainy Wiktora Janukowycza w związku z wcześniejszym wezwaniem tego prezydenta do ujawnienia swojego majątku.

Kariera polityczna

W 2006 roku Podolak założył firmę konsultingową zajmującą się „zarządzaniem reputacją” i „zarządzaniem konfliktami”. Klientami firmy byli głównie politycy z Ukrainy, Białorusi i Rosji. Profil naszej działalności obejmuje zarządzanie konfliktami o różnym stopniu złożoności, a w tej pracy są różne komponenty – prawny, władzy, negocjacyjny i po części medialny – powiedział wtedy o swojej pracy Podolak.

W kwietniu 2020 roku Podolak został doradcą Szefa Kancelarii Prezydenta Ukrainy Andrija Jermaka i „kierownikiem antykryzysowym” Kancelarii. Od tego czasu kontroluje całą politykę informacyjną Kancelarii Prezydenta i doradza bezpośrednio Wołodymyrowi Zełenskiemu. Ponadto przygotowuje ministrów ukraińskiego rządu do transmisji w mediach, aby ich tezy były skoordynowane z treściami promowanymi przez prezydenta.

Od 28 lutego 2022 roku jest jednym z kluczowych negocjatorów strony ukraińskiej w rozmowach pokojowych z Rosją po jej inwazji na Ukrainę.

Rozpoznawalność

Podolak w 2020 roku zajmował trzecie miejsce w rankingu 100 najbardziej wpływowych Ukraińców według magazynu „Focus”.

Odznaczenia

Przypisy

  1. Mykhailo Podolyak on the Russian invasion: Russian troops have not gained any operational and tactical advantage in Ukraine , president.gov.ua, 26 lutego 2022 (ang.).
  2. a b c Марія Жартовська, Оксана Коваленко, У главы Офиса президента – новый консультант. Он был оппозиционером в Беларуси, провластным журналистом при Януковиче, а теперь решает кризисы во власти. Большой профайл Михаила Подоляка , babel.ua, 23 kwietnia 2020 (ros.).
  3. Роман Кравець, Роман Романюк, Як технолог Єрмака Подоляк відтискає Тимошенка від Зеленського , pravda.com.ua, 15 lipca 2020 (ukr.).
  4. Наталка Вікторова, На «Нашу Свободу» напал Тозик , vremya.ru, 2 sierpnia 2020 (ros.).
  5. В Беларуси закрыта оппозиционная газета „Наша свобода” , news.liga.net, 28 sierpnia 2002 (ros.).
  6. Юрій Свірко, Із Білорусі депортували журналіста-українця , radiosvoboda.org, 21 czerwca 2004 (ukr.).
  7. Ігор Карней, Из Белоруссии депортирован журналист Михаил Подоляк , svoboda.org, 21 czerwca 2004 (ros.).
  8. Мар’яна Мигаль, Редактор «Української газети» Михайло Подоляк: «Свої джерела інформації я ніколи не розкриваю» , khpg.org, 19 lipca 2005 (ukr.).
  9. Светлана Остапа, Михаил Подоляк: СМИ в президентских пулах должны быть лояльны к главе государства , detector.media, 21 maja 2012 (ros.).
  10. Рух «Стоп цензурі!» має до Януковича 11 прохань , unian.ua, 30 marca 2011 (ukr.).
  11. Кристина Бердинских, У главы ОП Андрея Ермака появился антикризисный советник. НВ узнал, о ком идет речь , 10 kwietnia 2020 (ros.).
  12. Соня Лукашова, Роман Кравець, Політтехнолог Банкової: Зеленський більше, ніж відосики. Він – президент країни , pravda.com.ua, 12 listopada 2020 (ros.).
  13. #3 Михаил Подоляк в рейтинге «Время миньонов. 100 самых влиятельных украинцев по версии журнала Фокус» , focus.ua .
  14. Lietuvos Respublikos Prezidentas Dekretas dėl apdovanojimo Lietuvos valstybės ordinais ir medaliais. e-seimas.lrs.lt, 2023-02-14. . (lit.).

Linki zewnętrzne