Wojciech Jahn

W tym artykule omówimy Wojciech Jahn, temat o dużym znaczeniu w obecnym kontekście. Wojciech Jahn wzbudził duże zainteresowanie w różnych obszarach, gdyż jego wpływ jest odczuwalny w wielu sferach społeczeństwa. Z biegiem lat Wojciech Jahn zyskiwał coraz większe znaczenie, co motywowało zainteresowanie naukowców, specjalistów i ekspertów w tej dziedzinie. W tym sensie istotne jest dokładne przeanalizowanie i zrozumienie Wojciech Jahn, aby móc zidentyfikować jego implikacje i konsekwencje. Dlatego w całym artykule zostaną zbadane różne aspekty związane z Wojciech Jahn, od jego pochodzenia do dzisiejszego wpływu.

Wojciech Jahn
Data i miejsce urodzenia

13 stycznia 1937
Kraków

Data i miejsce śmierci

7 marca 1994
Sanok

Miejsce spoczynku

Cmentarz Centralny w Sanoku

Narodowość

polska

Pracodawca

ZPG „Stomil” w Sanoku

Rodzice

Bronisław, Kazimiera

Odznaczenia
Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury”

Wojciech Tadeusz Jahn (ur. 13 stycznia 1937 w Krakowie, zm. 7 marca 1994 w Sanoku) – polski inżynier, malarz.

Grobowiec rodziny Jahnów w Sanoku

Życiorys

Wojciech Tadeusz Jahn urodził się 13 stycznia 1937 w Krakowie. Od dzieciństwa był związany z Sanokiem. Był synem ppor. Bronisława Jahna (1901-1940, oficer Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej) i Kazimiery z domu Korczyńskiej (ur. 1906, zm. 16 kwietnia 1993, przedwojenna absolwentka Studium Nauczycielskiego i w 1939 Instytutu Sztuki Muzycznej w Krakowie, malarka mająca wystawy na Placu Szczepańskim, później pod nazwiskiem Kielar), młodszym bratem Jerzego.

W 1955 ukończył Liceum Ogólnokształcące Męskie w Sanoku. Podczas nauki przejawiał uzdolnienia artystyczne. W połowie stycznia 1954 wygrał kontrolne narciarskie zawody w slalomie specjalnym zorganizowane przez klub Górnik Sanok. Trzykrotnie bez powodzenia ubiegał się o przyjęcie na studia architektury w Politechnice Krakowskiej, gdzie został przyjęty z uwagi na swojego ojca, zamordowanego w ramach zbrodni katyńskiej. Pracował jako instruktor plastyki w Domu Kultury w Sanoku. Ostatecznie podjął i ukończył studia na Politechnice Łódzkiej w zakresie włókiennictwa uzyskując tytuł magistra inżyniera. Należał do studenckiego koła plastycznego. Po studiach odrabiał stypendium w Rakszawskich Zakładach Wełnianych w Rakszawie, później był zatrudniony w Zakładzie Włókna Szklanego Krośnieńskich Hut Szkła. Następnie powrócił do Sanoka i był wieloletnim pracownikiem Zakładów Przemysłu Gumowego „Stomil” w Sanoku, jako technolog projektant pasów klinowych. Jako specjalista w tym zakresie przybywał na stypendium w amerykańskim Denver.

Poza pracą zawodową był artystą malarzem niezawodowym. Malował od czasów nauki gimnazjalnej, głównej pejzaże. Pierwotnie uczestniczył w plenerach malarskich w okresie zatrudnienia w Rakszawie. Po przerwie w swojej pasji powrócił do niej w latach 70. Jako malarz był działaczem oddziału Robotniczego Stowarzyszenia Twórców Kultury w Sanoku. Jego prace były wystawiane w amerykańskim Denver (1976), w wystawie ogólnopolskiej we Wrocławiu (1978), w The European Gallery Witolda Mandzelowskiego w Nowym Jorku (1986), na sanockim zamku (Muzeum Historyczne w Sanoku). Działał w Klubie Nieprofesjonalnego Malarstwa, utworzonego w ramach Klubu Złotego Wieku, skupiającego malarzy-amatorów i działającym w Osiedlowym Domu Kultury „Puchatek” pod egidą Sanockiej Spółdzielni Mieszkaniowej. Od połowy lat 70. był w klubie instruktorem (określanym jako Klub Plastyka, należała do niego także jego matka, malarka amatorka)

Wojciech Jahn był żonaty z Anną z domu Wolwowicz (1940-2019), nauczycielka języka rosyjskiego w I Liceum Ogólnokształcącym im. Komisji Edukacji Narodowej w Sanoku. Zmarł 7 marca 1994 w Sanoku. Został pochowany w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Centralnym w Sanoku, gdzie spoczęła jego matka i symbolicznie został upamiętniony jego ojciec.

Prace Wojciecha Jahna zgromadziło Muzeum Historyczne w Sanoku.

Odznaczenia i wyróżnienia

  • Zwycięstwo w eliminacjach regionalnych z województwa krośnieńskiego i kwalifikacja do II ogólnopolskiej wystawy konkursowej amatorskiej plastyki „Sport w sztuce. Moskwa-80” (1980, za obrazy Skok, Hokej).
  • Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury” (1984).
  • Wyróżnienie w konkursie pt. „Ziemia rodzinna Grzegorza z Sanoka w malarstwie” (1985, za obraz Stare domy przy ul. Rybackiej).
  • Nagroda w konkursie oddziału RSTK w Krośnie pt. „Wielka Rewolucja Październikowa w plastyce” w dziedzinie malarstwa (1986, za obraz Ostatni szturm).
  • I miejsce w konkursie amatorskiej plastyki Wojewódzkiego Domu Kultury w Krośnie (kwiecień 1987).
  • II nagroda w konkursie oddziału RSTK w Sanoku pt. „Generał "Walter" w plastyce” (1987).
  • Nagroda Dyrektora Wydziału Kultury i Sztuki Urzędu Wojewódzkiego w Krośnie (1988).

Przypisy

  1. a b Księga cmentarna nr 1. Matejki Rymanowska od 1973 do 2004 (stare cmentarze), poz. 1897.
  2. a b c d Księga Zmarłych 1975–1995 Sanok. Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. 187 (poz. 25).
  3. a b c d e f Franciszek Oberc. Motyw Sanu w twórczości sanockich artystów. Wojciech Jahn. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”. Nr 2. San, rzeka ziemi sanockiej, s. 152, 2002. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X. 
  4. a b c d e f g h i Andrzej Piątek. Radość życia. „Nowiny”. Nr 121, s. 7, 24-25 maja 1986. 
  5. Księga Zmarłych 1975–1995 Sanok. Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. 178 (poz. 30).
  6. Spółdzielnia 2014 ↓, s. 308.
  7. Obwieszczenia sądowe. Uznanie za zmarłego i stwierdzenie faktu śmierci. Sąd Grodzki w Sanoku. „Monitor Polski”. Nr 79, s. 8, 31 maja 1947. 
  8. Edward Zając. 55. rocznica mordu oficerów polskich w Katyniu, Charkowie i Miednoje. „Tygodnik Sanocki”. Nr 18 (182), s. 6, 5 maja 1995. 
  9. Edward Zając: Szkice z dziejów Sanoka. Sanok: Miejska Biblioteka Publiczna im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 1998, s. 14-16. ISBN 83-909787-0-9.
  10. Biogramy ofiar zbrodni katyńskiej. Bronisław Jahn. Muzeum Katyńskie. .
  11. Absolwenci. 1losanok.pl. .
  12. a b c d e f g Spółdzielnia 2014 ↓, s. 309.
  13. Kontrolne zawody narciarskie sanockiego Górnika. „Nowiny Rzeszowskie-Nowiny Sportowe”. Nr 2, s. 1, 17 stycznia 1955. 
  14. Zofia Bandurka: Wykaz imienny zaproszonych i obecnych na Zjeździe – przygotowała mgr Zofia Bandurkówna. W: Dwa dni w mieście naszej młodości. Sprawozdanie ze zjazdu koleżeńskiego wychowanków Gimnazjum Męskiego w Sanoku w 70-lecie pierwszej matury w roku 1958. Warszawa: 1960, s. 144.
  15. Józef Baszak, Andrzej Romaniak, Edward Zając: Sanockie Zakłady Przemysłu Gumowego „Stomil” w Sanoku 1931–1991. Sanok: Muzeum Historyczne w Sanoku, 2020, s. 126, 152, 153. ISBN 978-83-60380-45-1.
  16. Józef Baszak, Andrzej Romaniak, Edward Zając: Sanockie Zakłady Przemysłu Gumowego „Stomil” w Sanoku 1931–1991. Sanok: Muzeum Historyczne w Sanoku, 2020, s. 126-127. ISBN 978-83-60380-45-1.
  17. Dzieci – żołnierzom!. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 30 (286), s. 3, 1-10 listopada 1983. 
  18. Andrzej Piątek. Niespokojnie. „Nowiny”, s. 4, Nr 63 z 15-16 marca 1986. 
  19. Ostry start RSTK. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 4 (331), s. 2, 1-10 lutego 1985. 
  20. Józef Ząbkiewicz. R.S.T.K. w poszukiwaniu mecenasa. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 19 (418), s. 5, 1-10 lipca 1987. 
  21. a b c Spółdzielnia 2014 ↓, s. 312.
  22. Ciekawa wystawa na sanockim zamku. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 17 (110), s. 3, 10-20 czerwca 1978. 
  23. Józef Ząbkiewicz. Trzecia wystawa prac twórców RSTK. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 13 (413), s. 6, 10-20 maja 1987. 
  24. 15-lecie Klubu Seniora ODK. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 35 (434), s. 3, 10-20 grudnia 1987. 
  25. Józef Ząbkiewicz, W latach powojennych. Życie kulturalne. Muzeum Historyczne, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 911.
  26. Franciszek Oberc: Sanok. Instytucje kultury. Sanok: Miejska Biblioteka Publiczna im Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 1999, s. 93-94. ISBN 83-909787-3-3.
  27. Joanna Kozimor. Z pasją i pędzlem. „Tygodnik Sanocki”. Nr 9 (1007), s. 6, 4 marca 2011. ISSN 1232-6534. 
  28. Edmund Gajewski. Są takie osiedla. „Nowiny”. Nr 48, s. 5, 26-27 lutego 1983. 
  29. Spółdzielnia 2014 ↓, s. 310.
  30. Wiesław Weiss: Tomek Beksiński. Portret prawdziwy. Czerwonak: Vesper, 2016, s. 53. ISBN 978-83-7731-243-8.
  31. Indeks do ksiąg zmarłych od roku 1914. Sanok: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. J 1994, (str. 25).
  32. Józef Ząbkiewicz, W latach powojennych. Życie kulturalne. Muzeum Historyczne, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 915.
  33. Bogdan Biskup. Sanocki kombinat. Szkoła dobrej roboty. „Nowiny”. Nr 56, s. 4, 11 marca 1980. 
  34. a b c Spółdzielnia 2014 ↓, s. 311.
  35. Marian Struś. Spółdzielnia Mieszkaniowa ma 25 lat. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 34, s. 2, 1-10 grudnia 1984. 
  36. Konkurs „Ziemia rodzinna Grzegorza z Sanoka w malarstwie” – rozstrzygnięty. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 32 (359), s. 6, 10-20 listopada 1985. 
  37. Konkurs RSTK „Wielka Rewolucja Październikowa w plastyce” – rozstrzygnięty. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 32 (395), s. 1, 10-20 listopada 1986. 
  38. Sukces pokonkursowej wystawy RSTK „Rewolucja października w plastyce”. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 33 (396), s. 1, 20-30 listopada 1986. 
  39. Wiesław Koszela. Generał „Walter” w plastyce. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 21 (420), s. 5, 20-31 lipca 1987. 
  40. Dzień działacza kultury. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 19 (454), s. 1, 1-10 lipca 1988. 

Bibliografia

  • Mieczysław Kozimor: Spółdzielnia Mieszkaniowa w Sanoku w latach 1959-1991. Sanok: 2014, s. 1-351. ISBN 978-83-60380-33-8.