Szwadron (film)

W tym artykule zbadamy Szwadron (film) z różnych perspektyw i zagłębimy się w jego dzisiejsze znaczenie i znaczenie. Szwadron (film) jest od dawna przedmiotem zainteresowania i debaty i jest niezbędny do zrozumienia jego wpływu na różne aspekty życia codziennego. Na tych stronach będziemy analizować różne aspekty Szwadron (film) i dokładnie badać jego implikacje w naszym obecnym społeczeństwie. Od jego powstania po ewolucję w czasie – zagłębimy się w szczegółową analizę, która pozwoli nam lepiej zrozumieć rolę, jaką odgrywa Szwadron (film) w naszym codziennym życiu.

Szwadron
Gatunek

historyczny dramat wojenny

Rok produkcji

1992

Data premiery

28 października 1993

Kraj produkcji

Polska
Ukraina

Język

polski
rosyjski

Czas trwania

97 min

Reżyseria

Juliusz Machulski

Scenariusz

Juliusz Machulski

Główne role

Radosław Pazura
Janusz Gajos

Muzyka

Krzesimir Dębski

Zdjęcia

Witold Adamek

Scenografia

Dorota Ignaczak
Walentin Gidulianow

Montaż

Jadwiga Zajiček

Produkcja

Jacek Moczydłowski

Wytwórnia

Studio Filmowe „Zebra”
Arkadia (Odessa)

Szwadron – polski historyczny dramat wojenny z 1992 roku w reżyserii Juliusza Machulskiego, zrealizowany w koprodukcji z Ukrainą, przy współudziale podmiotów z Belgii i Francji (A.K. Productions – Bruksela, High Speed Films – Paryż).

Scenariusz powstał na podstawie opowiadań Stanisława Rembeka Igła wojewody i Przekazana sztafeta. Akcja tocząca się na Sandomierszczyźnie w latach powstania styczniowego daje swoisty obraz polskiej insurekcji z punktu widzenia rosyjskiego oficera sympatyzującego z Polakami.

Plenery nakręcono w Sierpcu, Radomiu, Lanckoronie, Łącku. Wojenne sceny kawaleryjskie były inspirowane obrazami Maksymiliana Gierymskiego (np. Pochód kozaków, Pochód ułanów, Czerkiesi, Na patrolu). W muzyce do filmu Krzesimir Dębski wykorzystał w scenach fragmenty Obrazków z wystawy Modesta Musorgskiego (m.in. Goldenberg i Szmul, Wielka Brama kijowska).

W 2012 roku film został poddany cyfrowej rekonstrukcji.

Obsada

Przypisy

  1. Por. A. Sygietyński: Maksymilian Gierymski. Warszawa: E. Wende i S-ka, 1906.

Linki zewnętrzne